Czytaj o modzie z całego świata.

Krople pryskają także na ciało „ofiary”. Mamy do czynienia z czystym aktem twórczym. Ale warto dodać, że ma on w tym wydaniu wiele z aktu seksualnego (dawniej zastanawiałem się czy nie jest to nadinterpretacja, ale przeczytałem słowa Shalom, i ona faktycznie tak czuła).

Patrząc na samą suknię skupiamy się na czarnych i żółtych plamach próbując dostrzec w tym jakiś wzór. Ale to tylko przypadkowe plamy. Podobnie jak u Jacksona Pollocka ważny jest nie tylko sam obraz jako finalny „produkt”, ale i akt tworzenia, który stanowi nierozerwalną całość z dziełem.

Choć taka analogia nasuwa się jako oczywista, to jednak projektant, jako inspirację wskazuje instalację współczesnej artystki, Rebecki Horn (niestety nie znalazłem roku, z którego pochodzi ta praca. Nie znam też jej tytułu. Jeśli ktoś się orientuje, to proszę dać znać – będę wdzięczny).
Dodatkowy kontekst tego performance’u z Shalom Harlow w roli głównej buduje fakt, że cała kolekcja inspirowana była angielskim ruchem artystycznym „Arts and Crafts”.

Finał kolekcji wobec tego przynosi odwrócenie ról – roboty zastępują artystę. Człowiek (modelka) jest tylko pozornie w centrum uwagi. Jak wspomniałem, jest ona bezbronna wobec „atakujących” ją robotów. Być może jest to nadinterpretacja, ale odzwierciedleniem tego odwrócenia relacji człowiek – maszyna jest suknia Shalom w której talia jest podkreślona paskiem, ale z tyłu – tak jakby tył został zamieniony z przodem, czyli tu także widzimy odwrócenie pewnej relacji.

Najciekawsze jest według mnie to, iż opisane możliwości interpretacji tak naprawdę pokazują to, że praca McQueen’a to dużo więcej niż tworzenie ubrań – to SZTUKA.

Źródła ilustracji:
www.metmuseum.org
Zdjęcie Hansa Namuth’a przedstawiające Pollock’a- http://en.wikipedia.org

http://www.siouxwire.com

Tagi: alexander mcqueen, Arts and Crafts, Jackson Pollock, Number 13, Rebecka Horn, Shalom Harlow